Πράσινη σαλάτα με ρόδι

Κάθε εποχή έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και τα προϊόντα της. Άλλη εποχή είναι βασίλισσα η μελιτζάνα, άλλη η ντομάτα και ούτω καθεξής. Το αντίστοιχο συμβαίνει και με τα φρούτα. Οι παλιότεροι ήξεραν να εκμεταλλεύονται τα εποχιακά προϊόντα, καθώς δεν υπήρχαν σε μεγάλη άνθιση τα θερμοκήπια, οι σύγχρονες μέθοδοι καλλιέργειας και φυσικά ούτε τα σουπερμάρκετς με την αφθονία απ'όλο τον κόσμο. Το να επιλέγουμε εποχιακά είδη έχει πολλαπλά οφέλη, αφενός γιατί έτσι προσλαμβάνουμε τις καλύτερες δυνατές βιταμίνες και θρεπτικά στοιχεία, αφετέρου ενισχύουμε κυρίως τα τοπικά προϊόντα, ενώ δεν επιβαρύνουμε το περιβάλλον λόγω των μεταφορικών-εισαγωγών από μακρινές χώρες.

Χρησιμοποιώντας υλικά, κυρίως της εποχής, μπορούμε να φτιάξουμε απλές και γρήγορες σαλάτες. Σημερινή επιλογή μία πράσινη σαλάτα με ρόδι. Το ρόδι δεν είναι γλυκό φρούτο, όπως συνήθως νομίζουμε. Αφήνει μία ελαφριά ξινή ή πικρή γεύση στο στόμα, γι αυτό χρειάζεται να το γλυκάνουμε λίγο. Η λιαστή ντομάτα δεν είναι προϊόν της εποχής, αλλά αποτελεί ένα από τα μυστικά της παλιάς κουζίνας που πρόσφατα έχει αναδεχτεί πάλι ως "γκουρμέ".

Υλικά
1 μαρούλι (πράσινο ή κόκκινο ή ανάμεικτο για χρώμα)
1 πράσο
1 κούπα ρόδια
λιαστή ντομάτα
προαιρετικά κάποιο κρεμώδες τυρί (πχ κατίκι Δομοκού)
σάλτσα (χτυπάμε λάδι, βαλσάμικο ξύδι, λίγο μέλι, λίγο γιαούρτι)

Ψιλοκόβουμε το μαρούλι, το οποίο χρησιμοποιούμε ως βάση. Προσθέτουμε το πράσο ψιλοκομμένο. Περιμετρικά τοποθετούμε τις λιαστές ντομάτες κομμένες στα 2 ή στα 4.
Στο κέντρο της σαλάτας βάζουμε τα ρόδια. Αν βάλουμε τυρί, ρίχνουμε τα ρόδια από πάνω.
Περιχύνουμε με τη σάλτσα και η σαλάτα μας είναι έτοιμη.

Καλή μας όρεξη!

Πώς ζυγίζουμε την κολοκύθα;

Λιγότερο από ένα μήνα πριν είχα ανεβάσει την επί 3,5 ώρες προσπάθειά μου να κόψω και να καθαρίσω την κολοκύθα τούμπανο που μου είχανε στείλει. Αφού την έκοψα και την τεμάχισα, την έβαλα σε σακουλάκια στην κατάψυξη για να διατηρηθεί μέχρι τις μαγειρικές μου εμπνεύσεις. Κάπου εκεί ανάμεσα είχα γράψει ένα σχόλιο σχετικά με τις ποσότητες που πρέπει να έχει κάθε σακουλάκι, έτσι ώστε κάθε φορά να μπορούμε να αποψύξουμε ακριβώς όσο μας χρειάζεται. Ελλείψει κάποιας ζυγαριάς ως τώρα έκανα αυτή τη δουλειά με το μάτι, υπολογίζοντας στο περίπου.

Λίγες μέρες μετά, είτε από σύμπτωση είτε όχι, επικοινώνησαν μαζί μου από τα Είδη Σπιτιού Zoulovits και μου εξέφρασαν την επιθυμία τους να μου στείλουν κάποια από τα είδη τους για την κουζίνα, να τα δοκιμάσω και να τα αξιολογήσω, χωρίς να ξέρω ποια προϊόντα θα μου στείλουν. Μετά την αναφορά του ονόματος, έψαξα στη σελίδα τους και βρήκα αρκετά πράγματα που θα με ενδιέφεραν για την κουζίνα μου. Δύο μέρες πριν, ένα δέμα έφτασε στην πόρτα μου. Ανοίγοντας την σακούλα, η έκπληξη και η σύμπτωση συναντήθηκαν, καθώς ένα από τα τρία αντικείμενα που μου είχαν στείλει ήταν μία ηλεκτρονική ζυγαριά! Τα άλλα δύο ήταν ένα ψαλίδι με πέντε λεπίδες και μία κουτάλα σερβιρίσματος σε όμορφο σχήμα.

Η ζυγαριά ξέρω σίγουρα πού θα χρησιμοποιηθεί, καθώς η κολοκυθόσουπα με περιμένει! Περισσότερα για τις συνταγές, σύντομα στην κουζίνα μου!

ΥΓ Ευχαριστώ και πάλι τους ανθρώπους από τα Είδη Σπιτιού Zoulovits για την προσφορά τους!

Καθαρίζοντας την κολοκύθα...τούμπανο!

Λίγες μέρες πριν ο πατέρας μου έστειλε από το μποστάνι του μία μεγάλη κολοκύθα, μαζί με κάποιες άλλες προμήθειες. Οι λοιπές προμήθειες καταναλώθηκαν, η κολοκύθα έμεινε. Επειδή ακόμη όρεξη για κολοκυθόσουπα δεν έχουμε, είπα να την κόψω, να την καθαρίσω και να την καταψύξω.

Η κολοκύθα μας βάρους περίπου 16 κιλών.

Αρχικά την έκοψα με τη βοήθεια 2 μεγάλων μαχαιριών. Αρκετά κουραστική δουλειά, καθώς η κολοκύθα ήταν αρκετά μεγάλη.

Έπειτα αρχίζουμε να την κόβουμε σε μικρότερες φέτες. Με το μαχαίρι καθαρίζουμε τη φλούδα ενώ με τη βοήθεια ενός μεγάλου κουταλιού ξύνουμε το εσωτερικό για να φύγουν οι ίνες και να μείνει το κυρίως κομμάτι.

Τη μισή κολοκύθα την έκοψα σε κύβους. Οι κύβοι να μην είναι πολύ μεγάλοι ώστε να είναι καλύτερα διαχειρίσιμοι αργότερα. Τα σπόρια δεν τα πετάμε, αλλά τα βάζουμε σε ένα δοχείο με νερό - θα εξηγήσουμε μετά γιατί. Να έχετε κοντά το καλάθι με τα απορρίμματα γιατί πετάμε πολύ πράγμα κατά την διαδικασία.

Αφού τα κομμάτια κόπηκαν σε κύβους, τα βάζουμε σε σακουλάκια τροφίμων, τα δένουμε και τα βάζουμε στην κατάψυξη. Διατηρούνται 2-3 μήνες. Καλό είναι να γνωρίζουμε τι ποσότητες έχουμε αποθηκεύσει, ώστε κάθε φορά να αποψύχουμε ακριβώς όση ποσότητα χρειαζόμαστε. Το πρόβλημα για μένα είναι ότι δυστυχώς δεν έχω κάποιο τρόπο να τις ζυγίζω, οπότε οι ποσότητες είναι κατά προσέγγιση.

Την υπόλοιπη μισή κολοκύθα αποφάσισα να την αποθηκεύσω με άλλο τρόπο. Αφού τα κομμάτια κόπηκαν και πάλι σε κύβους, τα έβαλα να βράσουν σε ζεματιστό νερό. Δε χρειάζεται πολλή ώρα, ίσα-ίσα για να μαλακώσουν. Αφού μαλακώσουν, τα λιώνουμε με ένα πηρούνι για να γίνουν πουρές. Εναλλακτικά, τα χτυπάμε στο multi.

Σε αυτή τη μορφή αποθηκεύονται πιο εύκολα και διατηρούνται λίγο παραπάνω, περίπου 4-6 μήνες. Υπάρχουν αρκετές συνταγές που περιλαμβάνουν πουρέ κολοκύθας.

Τα σπόρια που μαζέψαμε, αφού τα απαλλάξουμε από τις ίνες, τα απλώνουμε να στεγνώσουν. Έπειτα, μπορούμε να τα ψήσουμε ή να τα φάμε ωμά. Σε κάποιες συνταγές (κυρίως σαλάτες) χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα. Τίποτε δεν πάει χαμένο!

ΥΓ Η όλη διαδικασία μου πήρε λίγο πάνω από 2 ώρες. Αρκετά επίπονη, το αποτέλεσμα όμως με τις κολοκυθόπιτες και τις κολοκυθόσουπες αποζημιώνει για την ταλαιπωρία!

Google Hangout με Ματζουράνα

Όπως είχα γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση, την Δευτέρα που μας πέρασε ήμουν καλεσμένος σε ένα Google Hangout από την Feel Good Entertainment για την νέα ταινία της Όλγας Μαλέα με τίτλο Ματζουράνα. Η ιδιότητά μου ήταν απλώς...food blogger μιας και η ταινία σχετίζεται - ανάμεσα σε άλλα - με το φαγητό. Η εμπειρία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, η συζήτηση ομοίως. Ένας νέος τρόπος επικοινωνίας αναπτύσσεται, αρκετά διαδραστικός. Ήδη έχω σκεφτεί πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω κάτι αντίστοιχο στη δουλειά μου. Το τι συζητήθηκε μπορείτε να το δείτε στο βίντεο που ακολουθεί.

Ευχαριστώ τόσο την εταιρία όσο και τις κυρίες Όλγα Μαλέα, Γιούλικα Σκαφιδά, Αφροδίτη Σημίτη και Αγγελική Στελλάκη για την κουβέντα! Εύχομαι να ακολουθήσουν κι άλλες παρόμοιες ενέργειες.

Φτιάχνοντας φαγώσιμα χριστουγεννιάτικα δεντράκια...

Την προηγούμενη βδομάδα επικοινώνησαν μαζί μου για να μου στείλουν μια πρόσκληση για μία εκδήλωση που είχε σχέση με ζαχαροπλαστική. Επέμεναν η παράδοση να είναι αυτοπροσώπως και όχι μέσω e-mail ή ταχυδρομείου. Την Παρασκευή ήταν στα χέρια μου. Ομολογώ ότι ήταν η πιο γλυκιά πρόσκληση που έχω λάβει ποτέ...

Γεμάτος περιέργεια και αφού αναζήτησα κάποια στοιχεία για την εταιρία στο διαδίκτυο, πήγα την Τρίτη το απόγευμα στο εργαστήριο ζαχαροπλαστικής The Sweet Spot. Έξω είχε κρύο, μέσα είχε ζέστη και μύριζε ζύμη, κουλουράκια και άλλα γλυκά. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Μάλιστα, μας προσέφεραν διάφορα γλυκά γιατί οι μυρωδιές έσπαγαν μύτες. Δοκίμασα μελομακάρονο με γέμιση κεράσι, που παρόλο που προτιμώ κλασικές γεύσεις το συγκεκριμένο ήταν κάτι το διαφορετικό. Ωραίο ήταν και το cupcake μελομακάρονο αλλά μικρό σε ποσότητα, όπως όλα τα cupcakes γενικότερα.

Αφού μαζευτήκαμε τα 10 άτομα που ήμασταν προσκεκλημένοι στη συγκεκριμένη μάζωξη και αφού έγινε η σχετική εισαγωγή στα περί της επιχείρησης, η συνέχεια ήταν δημιουργική. Αφού μας έδειξαν πώς γίνονται τα περίφημα χριστουγεννιάτικα σπιτάκια από gingerbread, κληθήκαμε να στολίσουμε οι ίδιοι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με βάση διάφορα υλικά που ήταν μπροστά μας, τα οποία μέχρι εκεί την ώρα τσιμπολογούσαμε σαν μικρά παιδάκια. Ποτέ δεν είναι κανείς αρκετά μεγάλος ώστε να παίξει με το φαγητό του. Το δέντρο μου ήταν ομολογουμένως το πιο φτωχό, αφού την ώρα που οι υπόλοιποι δημιουργούσαν, εγώ έτρωγα.

Στο τέλος οι δημιουργίες μας συσκευάστηκαν και τις παραλάβαμε. Γυρνώντας σπίτι με το μετρό μπορώ να πω ότι για πρώτη φορά συγκέντρωνα όλα τα βλέμματα. Ο προβληματισμός πλέον είναι ο εξής: θα παραμείνει το δεντράκι άθικτο μέχρι τα Χριστούγεννα ή κάθε φορά θα λείπει και ένα κομμάτι;

Περισσότερες φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες δυστυχώς μου αδικούν τα χρώματα.

ΥΓ Ομολογώ ότι δεν ήξερα πως υπήρχαν τόσα πολλά χρώματα τα οποία μάλιστα είναι φαγώσιμα. Καραμέλες, χρωματιστά ζαχαρωτά, μέχρι και φαγώσιμα που αστράφτουν! Άλλη μια απορία που λύθηκε: η "κόλλα" που βάζουμε στα gingerbreads είναι ασπράδι αυγού, ζάχαρη άχνη και λίγο λεμόνι.

ΥΓ1 Η εκδήλωση είχε ενδιαφέρον γιατί δεν ήταν μια απλή παρουσίαση, αλλά είχε μέσα και το δημιουργικό κομμάτι. Μία win-win περίπτωση όπου το εργαστήριο ανοίγει τις πύλες του και τα μυστικά του σε ανθρώπους, οι οποίοι γίνονται συμμέτοχοι και κοινωνοί της πληροφόρησης αυτής. Όπως έχω γράψει παλιότερα περί διαφάνειας, θέλω να καταγράφω τις ενέργειες τέτοιου είδους στις οποίες παρευρίσκομαι όπως τις έζησα, χωρίς κάποια υποχρέωση. Για τη συγκεκριμένη ενέργεια γράφω γιατί, πολύ απλά, μου άρεσε, ενώ θεωρώ ότι έμαθα και κάποια χρήσιμα πράγματα.

ΥΓ2 Οι οικοδέσποινες και ιδιοκτήτριες της επιχείρησης, μάνα και κόρη, ήταν πολύ ευγενικές, εξυπηρετικές και δημιουργικές. Καλή συνέχεια στα επιχειρηματικά τους ανοίγματα, καθώς φαίνεται ότι αγαπάνε αυτό που κάνουν. 

ΥΓ3 Ευχαριστίες επίσης στην εταιρία Bakers Digital που απέστειλε τις προσκλήσεις και έκανε τις επαφές.

Παπαγάλε, θες καφέ;

Ένα μήνα περίπου πριν σε πρωινή συζήτηση στο twitter πιάσαμε κουβέντα με κάποια παιδιά για τον ελληνικό καφέ. Από τη συζήτηση αυτή μου ήρθε η ιδέα για μια ανάρτηση για τον ελληνικό καφέ, τις μικρές και μεγαλύτερες απολαύσεις του. Δύο μέρες μετά τη σχετική ανάρτηση μου ήρθε ένα email από το τμήμα μάρκετινγκ του Λουμίδη Παπαγάλου αν ενδιαφέρομαι για την αποστολή κάποιου ενημερωτικού υλικού και δειγμάτων, επιδεικνύοντας καλά αντανακλαστικά. Φαίνεται ότι οι εταιρίες παρακολουθούν αρκετά στενά τα social media, είναι ο νέος τρόπος διαφήμισης και προώθησης. Ασφαλώς και δέχτηκα.

2 περίπου εβδομάδες μετά χτύπησε το κουδούνι μου μια μεταφορική που έφερε ένα δέμα.

Μέσα στο κουτί υπήρχε άλλα ένα κουτί καθώς και ένα δοχείο.

Άνοιγα πρώτα το δοχείο. Είχε μία συσκευασία κλασικού ελληνικού καφέ και μία κουπάτου. Επίσης είχε ένα πινέλο. Ψάχνοντας λίγο στο διαδίκτυο ανακάλυψα ότι είναι η νέα διαφημιστική καμπάνια του Λουμίδη Παπαγάλου με τίτλο Βάλε ένα χεράκι και στόχο την ανάδειξη παραδοσιακών καφενείων και την διατήρησή τους. Το πινέλο και το δοχείο είναι συμβολισμός στο να τα βάψουμε ξανά δίνοντάς τους ζωντάνια.

Άνοιξα και το άλλο κουτί. Είχε μέσα περισσότερα πράγματα, άλλες δύο συσκευασίες καφέ, πιατάκι και κούπα για καφέ, ένα μπρίκι και ένα stickάκι με σήμα τον Παπαγάλο!

Φυσικά, έσπευσα να δοκιμάσω το νέο μου μπρίκι, το οποίο έχει σχήμα που βοηθάει στην παρασκευή καφέ, καθώς λεπταίνει όσο προχωρά στο στόμιο.

Ακολουθώντας τη συνήθη ιεροτελεστία του ελληνικού καφέ, το καϊμάκι πέτυχε.

Η κριτική τώρα. Ο παραδοσιακός καφές έχει τη γνωστή γεύση του Λουμίδη Παπαγάλου, που είναι από τα πιο παλιά και αναγνωρίσιμα brands στο κομμάτι του καφέ. Η περιέργειά μου ήταν να δοκιμάσω τον κουπάτο. Η ιδέα είναι ότι το ειδικό χαρμάνι του κουπάτου είναι έτσι ώστε όσοι θέλουν να πίνουν σε κούπα τσαγιού ή άλλου καφέ να μη χάνουν από τη γεύση, βάζοντας την ίδια ποσότητα. Από πλευράς μάρκετινγκ ακούγεται καλή ιδέα. Από πλευράς εφαρμογής προσωπικά το αποτέλεσμα δε μου έκανε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση. Εξακολουθώ να προτιμώ τον κλασικό, μόνο ή διπλό, ελληνικό καφέ, όπως τον έχω συνηθίσει και μου αρέσει. Επίσης, πιστεύω ότι ο φρεσκοκομμένος καφές από καφεκοπτείο είναι ένα κλικ πιο πάνω σε άρωμα και γεύση από οποιονδήποτε συσκευασμένο. Εντούτοις, οι συσκευασμένοι θεωρώ ότι διατηρούνται περισσότερο διάστημα, ενώ η εικόνα του γνωστού παπαγάλου - σήμα της εταιρίας είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα και φέρνει στο νου ωραίες αναμνήσεις. Πρόσφατα μιλούσα με γνωστή μου που έφευγε εξωτερικό για δουλειά και σκόπευε να πάρει μαζί της ορισμένα σακουλάκια για να έχει να πίνει!

ΥΓ Η εταιρία Nestle δε ζήτησε να γράψω γι αυτή την αποστολή, μόνο να δοκιμάσω. Η δημοσίευση είναι επιλογή μου, κάτι που επιθυμώ να κάνω σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις. Θεωρώ ότι η ειλικρίνεια είναι σημαντικό στοιχείο όπως και η διαφάνεια, όπως είχα γράψει σε παλιότερη ανάρτηση. Τους ευχαριστώ για τη σχετική επικοινωνία και αποστολή.

ΥΓ1 Πολύ παλιότερη ανάρτηση σχετικά με επιπλέον χρήσεις του ελληνικού καφέ.

ΥΓ2 Για να διατηρούνται καλύτερα τα αρώματα του καφέ, μετά το άνοιγμα καλύτερα να τον βάζει κανείς στο ψυγείο μέσα σε μεταλλικό κουτάκι.

Ελληνικός, τούρκικος, αραβικός καφές

Για μένα ο ελληνικός καφές είναι μία από τις αγαπημένες μικρές απολαύσεις. Συνήθως είναι ο πρώτος καφές που πίνω το πρωί στο σπίτι, ενώ συχνά τον προτιμώ και όταν κάθομαι σε κάποια καφετέρια που θυμίζει λίγο προς το παραδοσιακότερο. Επίσης, για μένα δεν έχει εποχικότητα, τον προτιμώ και καλοκαίρι. Ίσως είναι το άρωμα που σε ξυπνάει, η ιεροτελεστία, δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Έτσι είναι οι ιεροτελεστίες, δεν έχουν πάντα νόημα.

Σε παλιότερο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, τούρκος καφετζής μου είχε πει ένα μικρό μυστικό. Όταν ο καφές στο μπρίκι πάει να φουσκώσει στο πλάι, το σηκώνουμε για μερικά δευτερόλεπτα και τον ξαναβάζουμε μετά. Αυτό επαναλαμβάνεται 3 φορές, σαν βάφτισμα. Πόση αξία έχει η κίνηση αυτή δεν ξέρω ή αν έχει σημασία να είναι 3 φορές, 4 ή 13. Το θέμα είναι ότι απολαμβάνω την διαδικασία και το καϊμάκι που δημιουργείται.

Όταν παραγγέλνουμε καφέ σε καφετέρια πάντα καλό είναι να ρωτάμε αν τον κάνουν σε μπρίκι ή στη μηχανή. Στη μηχανή επειδή δεν προλαβαίνει να δώσει τα αρώματά του, καταλήγει να είναι ένα νεροζούμι. Αποφύγετε. Ακόμη καλύτερη είναι η αίσθηση όταν τον σερβίρουν με το μπρίκι και να γεμίζει ο καθένας όσο και όποτε θέλει. Ο καλύτερος τρόπος παρασκευής είναι στη χόβολη, αφού η άμμος κατανέμει τη θερμότητα ομοιόμορφα. Εναλλακτικά στο μπρίκι αλλά σε χαμηλή θερμοκρασία. Δε θέλει βιασύνη, ειδικά ο ελληνικός καφές. Μεράκι θέλει και υπομονή. Δε χρειάζεται να βράσει, τότε καταστρέφεται το καϊμάκι, αρκεί ίσα-ίσα να φουσκώσει.

Ο αραβικός καφές (που είναι πιθανότατα η αυθεντική εκδοχή) έχει μέσα και κάρδαμο. Η διαφορά ελληνικού και τούρκικου είναι αμελητέα, περισσότερο το λέμε έτσι για εθνικιστικούς λόγους. Ψάχνοντας βρήκα ότι υπάρχει μια μικρή διαφορά στο καβούρντισμα και στο κόψιμο του καφέ, ο ελληνικός είναι πιο ψιλός. Παρεμπιπτόντως, για περισσότερο αυθεντική εμπειρία καλό είναι να προτιμάει κανείς φρεσκοκομμένο από καφεκοπτείο. Έχουν βελτιωθεί και οι συσκευασμένοι αλλά όχι τόσο. Ο ελληνικός διατηρείται καλύτερα στο ψυγείο όταν έχει ανοιχτεί, μέσα σε μεταλλικό ή γυάλινο βαζάκι.

Παλιότερα μέσα στον καφέ προσθέτανε κανέλα ή γαρύφαλο για γεύση. Έχω δοκιμάσει έτοιμο τέτοιο και ήταν αρκετά καλός, διαφορετικός. Επίσης, μου είπανε για μια πρέζα μαύρο πιπέρι λίγο πριν αρχίσει να φουσκώνει. Άλλες προσθήκες, πέρα από τη ζάχαρη, ήταν το αλεσμένο ρεβύθι που βάζανε παλιότερα, μάλλον χάριν οικονομίας όταν ο καφές ήταν ιδιαίτερος καφές.

Πώς θα τον πει κανείς δεν έχει τόση σημασία, όσο το πώς θα τον πιει τον καφέ του. Μην ξεχνάμε ότι είναι μια απόλαυση και οι απολαύσεις θέλουν πάντα το χρόνο και το μεράκι τους. Καλύτερη συνοδεία για τον καφέ ένα μικρό λουκούμι και ένα ποτήρι παγωμένο νερό.

ΥΓ Η ανάρτηση προέκυψε ως έμπνευση από σχετική συζήτηση που είχαμε στο twitter.

Περί γευσιγνωσίας το ανάγνωσμα

Το Σάββατο 2 του Απριλίου παραβρέθηκα στην εκδήλωση που διοργάνωσαν το GreekFoodBlogs και η Ελαϊς-Unilever σχετικά με την μαργαρίνη. Είδαμε πώς γίνεται, πού γίνεται, μάθαμε την ιστορία, πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί και την είδαμε να φτιάχνεται χειροποίητα μπροστά μας. Στο τέλος της εκδήλωσης οι συμμετέχοντες λάβαμε μία τσάντα με σχετικό υλικό (ενημερωτικό και δείγματα) της εταιρείας που μας φιλοξένησε. Η εκδήλωση αυτή δεν ήταν η μόνη. Πριν 2 βδομάδες είχε διοργανωθεί αντίστοιχη γευσιγνωσία για ένα από τα βασικότερα είδη της διατροφής μας, το ελαιόλαδο.

Οι εκδηλώσεις αυτές αναπόφευκτα δημιουργούν σκέψεις. Καταρχάς, υπάρχει κόσμος που ενδιαφέρεται να μάθει, να δει, έστω και από περιέργεια και σίγουρα του αρέσει η μαγειρική. Θετικό στοιχείο αυτό. Επιπλέον, φαίνεται ότι υπάρχουν εταιρείες που παράλληλα, κάνοντας αναπόφευκτα διαφήμιση των προϊόντων τους (πράγμα που είναι θεμιτό), καλύπτουν τις ανάγκες αυτές. Από την άλλη, εταιρείες αναζητούν κόσμο για προώθηση και υπάρχουν άνθρωποι που είναι σε θέση να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Το μείγμα αυτό κάνει το όλο θέμα αρκετά ενδιαφέρον! Εξελίξεις υπάρχουν και θα υπάρχουν σ'αυτό το κομμάτι, είναι το μόνο σίγουρο. Νέα δυναμική χαράσσεται.

Τα GreekFoodBlogs, μία έμπνευση κυρίως της Βίκυς Κουμάντου, μέχρι τώρα έχουν διοργανώσει αρκετές εκδηλώσεις, ανάμεσα σ'αυτές το 1st Greek Food Blogger Camp, το μαγείρεμα σε μαντεμένια κατσαρόλα (δανεική από το CookShop), την γευσιγνωσία ελαιολάδου και μαργαρίνης (με την αρωγή της Ελαϊς-Unilever). Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι απόψεις των ανθρώπων που συμμετείχαν τόσο στην μαντεμένια κατσαρόλα, όσο και στο ελαιόλαδο και στην μαργαρίνη.

ΥΓ Εκείνο που μου έμεινε, ήταν η προέλευση της ονομασίας του ΒΙΤΑΜ. Προέρχεται από την σύντμηση της βιταμινούχου μαργαρίνης. Ενδιαφέρον! Επίσης ενδιαφέρον ότι η Ελαϊς-Unilever έχει κάνει μεγάλη επένδυση σε εργοστάσιο σε περίοδο κρίσης, γεγονός που σημαίνει ότι βασικά κομμάτια της διατροφής μας παράγονται εδώ, δίνοντας δουλειά σε κόσμο. Προσωπικά, μου αρέσουν τέτοιου είδους κινήσεις και τις στηρίζω.

ΥΓ1 Τις ευχαριστίες και τα μπράβο στο τμήμα μάρκετινγκ της εταιρείας, στον σεφ, την διατροφολόγο και τους "ξεναγούς" μας. Φυσικά και στην ίδια την Βίκυ για τις προσπάθειες που κάνει για την διάδοση του Greek Food Blogging γενικότερα. Πολύ καλή η συμμετοχή των food bloggers, ξεχωρίζει ο εορτασμός γενεθλίων του Γιώργου όπως τον εξιστορεί ο εορτάζων! Αναμένουμε τα επόμενα!

Λάχανο τουρσί

Τι κάνεις όταν βρίσκεις 2 μεσαία λάχανα στο ψυγείο σου; Να τα πετάξεις σίγουρα δεν είναι λύση. Να τρως πρωί-μεσημέρι-βράδυ λάχανο πάλι δεν είναι λύση. Παλιά και δοκιμασμένη συνταγή να κάνεις το λάχανο τουρσί για μελλοντική χρήση. Ένα επιπλέον στοιχείο ότι τα τουρσιά που κυκλοφορούν στο εμπόριο δεν είναι πολύ καυτερά και πικάντικα, όπως τουλάχιστον μου αρέσει. Μετά από μικρή αναζήτηση στο ίντερνετ, κατέληξα στην συνταγή της Magicasland στο blog της SheBlogs, με μικρές παραλλαγές πάντα.

Υλικά

μισό μεσαίο λάχανο (περίπου 2 κιλά)

3 καρότα

6-7 κλωνάρια σέλινο

3 σκελίδες σκόρδο

2 καυτερές πιπεριές μικρού ή μεσαίου μεγέθους (αν θέλετε το τουρσί πικάντικο, αλλιώς μία)

1 πιπεριά Φλωρίνης

ξύσμα λεμονιού

αλάτι-ελαιόλαδο

Κόβουμε το λάχανο σε κομμάτια των 6-7 εκατοστών. Κόβουμε καρότο, φλωρίνης και σκόρδο σε μικρές φέτες και ψιλοκόβουμε καυτερές πιπεριές και σέλινο, μαζί με το ξύσμα λεμονιού.

Τα βάζουμε όλα σε μικρή λεκάνη και ξεκινάμε το ανακάτεμα. Η Magica συμβουλεύει να μην ανακατέψουμε την καυτερή πιπεριά με γυμνά χέρια αλλά με γάντια. Εγώ το έκανα με δύο κουτάλες και νομίζω ότι το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.

Ρίχνουμε αλάτι στο μείγμα μας και το αφήνουμε 12 περίπου ώρες σκεπασμένο.

Μετά τις 12 ώρες, το μείγμα μας έχει βγάλει ζουμί. Με μία κουτάλα παίρνουμε τα υλικά και τα συμπιέζουμε σε βαζάκια. Η συμπίεση είναι απαραίτητη γιατί το λάχανο έχει την τάση να φουσκώσει, οπότε του αφήνουμε 2 εκατοστά περίπου για να έχει χώρο. 

Προσθέτουμε από το ζουμάκι που έχει μείνει στην λεκάνη και ένα εκατοστό ελαιόλαδο. Αν δεν φτάνει το ζουμί να σκεπάσει τα βαζάκια, προσθέτουμε αλατόνερο.

Αφήνουμε περίπου 2-3 εβδομάδες μέχρι να γίνει το τουρσί. Ανά 2-3 μέρες καλό είναι να τα ανακατεύουμε γιατί το ελαιόλαδο έχει την τάση να συγκεντρώνεται πάνω. Προσοχή όταν το ανοίξετε γιατί το αποτέλεσμα είναι μεν γευστικό, όμως μυρίζει έντονα.

Στην φωτογραφία φαίνονται 3 βαζάκια. Ένα το έκανα απλό, στο άλλο πρόσθεσα ξύσμα λεμονιού και χυμό λεμόνι, ενώ στο τρίτο πρόσθεσα λίγο άσπρο ξύδι. Και τα τρία έδωσαν ιδιαίτερες γεύσεις!

Η αρχική συνταγή στο Sheblogs.eu

Συνδυάζοντας τα όσπρια

Τα όσπρια αποτελούν πολύ καλή πηγή φυτικών πρωτεϊνών, ασβεστίου, σιδήρου, βιταμινών και πολλών άλλων θρεπτικών στοιχείων. Μέχρι πρόσφατα ήταν από πολλούς περιφρονημένα, τον τελευταίο καιρό ελέω κρίσης και υγιεινής διατροφής επανέρχονται στο τραπέζι μας. Με τι συνδυάζονται όμως τα όσπρια ώστε να έχουν καλύτερο αποτέλεσμα; Πολλά από τα πράγματα που έκαναν οι γιαγιάδες και οι μητέρες μας έχουν την εξήγησή τους.

Γνωρίζουμε ότι οι κυρίως οι φακές, αλλά και άλλα όσπρια, είναι πλούσια σε σίδηρο. Ο σίδηρος όμως αυτός δεν είναι τόσο εύκολα απορροφήσιμος από τον οργανισμό μας. Για να αυξήσουμε την πρόσληψη σιδήρου πρέπει να συνδυάσουμε τα όσπρια με βιταμίνη C. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με το να ρίξουμε αρκετό λεμόνι είτε τρώγοντας αμέσως μετά το γεύμα πορτοκάλι, μανταρίνι κτλ.

Το καρότο αποτελεί πολύ καλό συνδυασμό για τα όσπρια. Βράζοντας ψιλοκομμένο καρότο μαζί με τις φακές, τα φασόλια κτλ από τη μία τα κάνουμε ευκολοχώνευτα, που αποτελεί βασικό μειονέκτημα της κατανάλωσης οσπρίων, από την άλλη συμπληρώνουμε ωφέλιμες βιταμίνες στο πιάτο μας. Επίσης, το να βράζουμε τα όσπρια με μαϊντανό, άνηθο, δάφνη και άλλα "πράσινα" συνοδευτικά ενισχύουν την δράση των πολύτιμων θρεπτικών στοιχείων.

Συνδυάζοντας τα όσπρια με κάποιο δημητριακό ενισχύουμε την πρόσληψη φυτικών πρωτεϊνών τόσο των δημητριακών όσο και των ίδιων των οσπρίων. Επιπλέον, ενισχύει και την πρόσληψη ασβεστίου. Οπότε μία φέτα ψωμί είναι πολύ καλός συνδυασμός. Ο βέλτιστος δε είναι το περίφημο φακόρυζο (φακές με ρύζι).

Η λατρεμένη φέτα αποτελεί ιδανικό συνοδευτικό για τα όσπρια. Από τη μία τα θρεπτικά στοιχεία των οσπρίων δεσμεύουν τα λιπαρά της φέτας, από την άλλη ενισχύεται η πρόσληψη ασβεστίού. Επίσης, τα αλμυρά (ελιές, τουρσί, παστά όπως ρέγκα) συνδυάζονται γευστικά και θρεπτικά, καθώς περιέχουν αλάτι και μειώνουν την "γλύκα" που βγάζει το άμυλο που έχουν τα όσπρια.

Αν για αρκετούς από εμάς αυτά ακούγονται καινούρια, ενδιαφέροντα, διαφορετικά, για τους παλιότερους αποτελούν καθιερωμένες συνήθειες. Όλα έχουν την εξήγησή τους. Καλό το "τσιτσί" (το κρέας δηλαδή), τα όσπρια όμως μπορούν να μας δώσουν τις ίδιες πρωτεϊνες και πολύτιμα στοιχεία με πιο υγιεινό τρόπο. Μπορούμε να ρωτήσουμε την γιαγιά μας, μπορεί να μην ξέρει γιατί ξέρει όμως πως...

Ελάφι με λαχανικά σε μαντεμένια κατσαρόλα

Το μαγείρεμα είναι από τις δημιουργικές ασχολίες που έχουν να κάνουν με συμμετοχή όλων των αισθήσεων, καινοτομία, δημιουργικότητα. Γίνεται δε ακόμη πιο ευχάριστη δραστηριότητα όταν σ'αυτήν συμμετέχουν πολλοί, τόσο στην δημιουργία όσο και στην...εκτέλεση, δηλαδή στην κατανάλωση του τελικού αποτελέσματος. Και παραφράζοντας τα λόγια βραβευμένου ποιητή μας, πέρα από το προφανές που είναι ο τελικός προορισμός (φάγωμα), αξία έχει και η διαδρομή (το μαγείρεμα). 

Αφορμή στάθηκε η ευκαιρία που δόθηκε μέσω του Greek Foodblogs Portal και των Cookshops. Για όσους δεν γνωρίζουν, στα πλαίσια της κυκλοφορίας ενός νέου προϊόντος από τα Cookshops, της μαντεμένιας κατσαρόλας (κλικ για περισσότερες πληροφορίες), τα Greek Foodblogs ήρθαν σε συνεννόηση και έδωσαν την ευκαιρία σε όσους ήθελαν να την δανειστούν και να την δοκιμάσουν, με υποχρέωση να κάνουν σχετική ανάρτηση και αναφορά. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα να μαζευτούμε ορισμένοι φίλοι (οι mamadesmpampades και ο kitsosmitsos) ώστε να μαγειρέψουμε από κοινού, δοκιμάζοντας αυτή την εμπειρία. Το μαντέμι είναι ιδιαίτερο υλικό και δεν είναι τόσο συχνή πλέον η χρήση του.

Από παλιότερους και νεότερους συγκεντρώσαμε κάποιες συνταγές, άσχετο που στο τέλος κάναμε του κεφαλιού μας. Αφού συμφωνήσαμε ότι θα μαγειρέψουμε κάτι σε κρέας, ελέγξαμε τις υπόλοιπες συνταγές που ήδη είχαν αναρτηθεί. Αυτές παρουσιάζονται σε ξεχωριστό χώρο μέσα στα greek foodblogs. Καταλήξαμε στο να μαγειρέψουμε κυνήγι με λαχανικά και πιο συγκεκριμένα, ελάφι. Μαζευτήκαμε λοιπόν στο σπίτι 2 εκ των μελών των mamadesmpampades. Ένας ανέλαβε την φωτογράφιση, δύο το μαγείρεμα και η τέταρτη της παρέας την δύσκολη δουλειά της κριτικής... Αποφασίσαμε, καθώς ήταν η πρώτη φορά που είχαμε να χειριστούμε μια μαντεμένια κατσαρόλα, να την δοκιμάσουμε τόσο στο μάτι όσο και στον φούρνο.

Υλικά

ελάφι 1 περίπου κιλό ανά 4 άτομα

3 χρωματιστές πιπεριές

1 κρεμμύδι ξερό

1 ντομάτα

1 καυτερή πιπεριά

σέλερι

2 κολοκυθάκια

1 μελιτζάνα

1 ντομάτα

1 πράσο

άνηθο – μαϊντανό – δυόσμο - δάφνη(ό,τι μυρωδικά έχετε)

ελαιόλαδο

πιπέρι – αλάτι

κόκκινο κρασί

Από την προηγούμενη μέρα έχουμε μαρινάρει το κρέας με αλάτι χοντρό, πιπέρι, φύλλα δάφνης και αν θέλουμε δεντρολίβανο και άλλα υλικά (αν και το κυνήγι γενικότερα είναι ήδη βαρύ) μέσα σε κόκκινο ξηρό κρασί. Λίγο πριν το μαγείρεμα, το ξεπλένουμε και το στραγγίζουμε. (Να αναφέρουμε ότι το δικό μας «κυνήγι» ήταν από μια φάρμα στην Κατερίνη και ότι ουδεμία σχέση έχουμε με όπλα και κυνηγετικές εκστρατείες!)

Σωτάρουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι στην κατσαρόλα μας. Επειδή το μαντέμι θέλει τους χρόνους του, έχουμε ζεστάνει την κατσαρόλα ανεβάζοντας την θερμοκρασία σταδιακά.. Όταν κοκκινίζει, ρίχνουμε λίγο κόκκινο κρασί. Έπειτα ρίχνουμε το κρέας που έχουμε ήδη κόψει. Αφού το “ασφαλίσουμε”, προσθέτουμε λίγο κρασί και νερό, χαμηλώνουμε σε μέτρια φωτιά και το αφήνουμε να βράσει για κανένα 20λεπτο μέχρι να γίνουν και τα λαχανικά μας.

Ξεκινάμε να ψιλοκόβουμε τα λαχανικά μας. Σε διπλανό τηγάνι σωτάρουμε αρχικά τις πιπεριές – οι οποίες βγάζουν όμορφο άρωμα και ζουμιά. Προσθέτουμε σταδιακά τα υπόλοιπα λαχανικά αλλά και τα μυρωδικά μας. Τις ποσότητες τις κρίνουμε με το μάτι και τα γούστα. Αφού δούμε τα λαχανικά να έχουν ελαφρώς μαραθεί, τα προσθέτουμε στην κατσαρόλα μας.

Βάζουμε την μαντεμένια κατσαρόλα στον φούρνο που ήδη έχουμε προθερμάνθει στους 200 βαθμούς. Αφήνουμε για μία ώρα – ανάλογα τον φούρνο.

Όταν έρθει η ώρα, βγάζουμε με προσοχή την κατσαρόλα, γιατί φυσικά καίει. Δοκιμάζουμε το ελάφι που λογικά θα έχει ήδη γίνει...λουκούμι.

Για συνοδευτικό έχουμε πολλές επιλογές. Γιατί όμως να μην αξιοποιήσουμε τα υλικά που ήδη έχουμε; Αδειάζουμε, λοιπόν, το περιεχόμενο της κατσαρόλας στο σκεύος που θα την σερβίρουμε (πιατέλα κτλ) και σκεπάζουμε για να μην κρυώσει πολύ. Στην κατσαρόλα έχουμε φροντίσει να αφήσουμε το ζουμί. Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στην φωτιά και προσθέτουμε με το μάτι όσες χούφτες ρύζι χρειάζεται – στην συγκεκριμένη περίπτωση μπασμάτι και συμπληρώνουμε με λίγο ακόμη νερό. Ανακατεύουμε συνεχώς για να μην μας κολλήσει. Το ρύζι θα πιει όλους τους χυμούς που έχουν μείνει από το κρέας και τα λαχανικά, αποκτώντας έτσι μια ιδιαίτερη γεύση.

Άλλη εναλλακτική τα τσιπς γλυκοπατάτας, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία.

Σερβίρουμε όσο είναι ζεστό για καλύτερη αίσθηση. Συνοδεύουμε με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, στην περίπτωσή μας Σητεία ΟΠΑΠ 2000 από το Κτήμα Οικονόμου το οποίο αποδείχθηκε ιδανικό για την περίσταση ή σε περίπτωση που δεν το βρίσκετε εύκολα θα συνιστούσαμε ένα ξινόμαυρο (όπως συνιστά ο philos).

Καλή μας όρεξη!

ΥΓ: Η συνεργασία τελικά δεν είναι δύσκολο, ειδικά όταν η οικοδέσποινα δέχεται να μπουν άλλα χέρια στην κουζίνα της. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στα μικρά παιδιά της οικογένειας που συνέβαλαν τα μέγιστα στον καλό χαμό!

ΥΓ2 Οι φωτογραφίες είναι ευγενική χορηγία του φίλτατου philos.

Παιχνίδι "Τι είναι αυτό" από την ζουζούνα

Την Κερασο-ζουζούνα φαντάζομαι την γνωρίζετε αρκετοί. Όσοι δεν, κάντε έναν κόπο να περάσετε μια βόλτα. Σίγουρα θα έχει και καλό τρατάρισμα, καθότι έμπειρη στην κουζίνα και καλή μαθήτρια από την μία και δασκάλα από την άλλη. Τα σχόλιά της στον laxanokitso είναι πάντα εύστοχα. Πρόσφατα δε, άνοιξε και δικό της ιστολόγιο με συνταγές, τα Ζουζουνοκουζινίσματα. Έχουμε πολλά καλά να μάθουμε.

Η Ζουζούνα, λοιπόν, μας έστειλε δύο φωτογραφίες για κουίζ. Τι είναι αυτό που φαίνεται στις φωτογραφίες;

Όποιος το βρει, κερδίζει ό,τι καλό μας προσφέρει η Ζουζούνα!

Η απάντηση σύντομα κοντά σας...

Μακαρόνια και ρύζι για...μέρες

Τα μακαρόνια και το ρύζι είναι από τα πιο εύκολα και γρήγορα φαγητά. Μπορούν να συνδυαστούν με διάφορες σάλτσες και να δώσουν κάθε φορά διαφορετική νοστιμιά. Τι γίνεται όμως με όσο φαγητό περισσέψει και δεν το φάμε άμεσα; Εννοείται ότι δεν το πετάμε...

Βασική κίνηση είναι να βάλουμε την αντίστοιχη κατσαρόλα σχετικά άμεσα στο ψυγείο. Να μην αφήσουμε δηλαδή να περάσει αρκετή ώρα εκτός.

Έπειτα, καλό είναι να μην ρίξουμε την σάλτσα που περίσσεψε μέσα στο ίδιο σκεύος που έχουμε φυλάξει τα μακαρόνια/ ρύζι μας. Οι σάλτσες χαλάνε πιο γρήγορα.

Όταν έρθει η ώρα να ξαναφάμε τα μακαρόνια/ ρύζι που έχουμε βράσει και αφού ελέγξουμε οπτικά και με την όσφρησή μας για αλλοιώσεις, τα αδειάζουμε καταρχάς σε ένα τρυπητό που έχουμε βάλει στον νεροχύτη μας. Έπειτα, βράζουμε λίγο νερό σε μια κατσαρόλα. Όταν βράζει το νερό, ζεματίζουμε (περιχύνουμε) τα μακαρόνια/ ρύζι μας και είναι έτοιμα για φάγωμα.

ΥΓ Άλλη προϋπόθεση είναι να μην τα έχουμε βουτυρώσει.

Επιπλέον χρήσεις του ελληνικού καφέ

Ο ελληνικός καφές, ειδικά όταν είναι φρεσκοκομμένος, έχει ιδιαίτερο άρωμα. Ακόμη και όσοι δεν τον πίνουν, ομολογούν ότι η μυρωδιά που αναδύεται από ένα σακουλάκι ελληνικό καφέ είναι σίγουρα ιδιαίτερη. Η συνηθισμένη του χρήση είναι να τον πιείς στο ποτήρι... Υπάρχουν όμως και άλλες χρήσεις;

Συχνά-πυκνά τα ψυγεία μας γεμίζουν μυρωδιές είτε από φαγητά είτε γενικότερα. Μυρωδιές που δύσκολα φεύγουν καθότι είναι ελαφρώς αντιοικονομικό και αντιοικολογικό να έχουμε την πόρτα ανοιχτή να αερίζεται. Ένα σακουλάκι ελληνικό καφέ στο ψυγείο μπορεί να βοηθήσει. Έχει την ιδιότητα να ελαχιστοποιεί τις μυρωδιές. Τώρα πώς ακριβώς γίνεται αυτό δεν μπορεί κανείς να πει με ακρίβεια. Εφαρμόστε το πάντως.

Επίσης, όταν κόβουμε κρεμμύδια, σκόρδα κτλ τα χέρια μας έχουν την τάση να μυρίζουν όσο και αν τα πλένουμε. Τρίβοντας τα χέρια μας με μια πρέζα ελληνικό καφέ, η κρεμμυδίλα απομακρύνεται. Η ιδιαιτερότητα της μυρωδιάς του καφέ χρησιμοποιείται και στην αρωματοποιϊα. Οι αισθητήρες της μύτης μετά από 2-3 αρώματα δεν μπορούν εύκολα να ξεχωρίσουν τις διαφορές. Οπότε μετά από τρεις εναλλαγές οι ειδικοί ουδετεροποιούν τις μυρωδιές μυρίζοντας για μερικά δευτερόλεπτα κομμένο καφέ! Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει αν έχουμε την αίσθηση έντονης μυρωδιάς χωρίς προφανή αιτία. Μυρίστε άφοβα!

Τέλος, το ίζημα (κατακάθι) που περισσεύει από τον ελληνικό καφέ αποτελεί πρώτης τάξης λίπασμα. Γι αυτό λοιπόν αδειάστε το στις γλάστρες σας αντί για τον νεροχύτη.

Αυτά για τις επιπλέον χρήσεις του ελληνικού καφέ. Αν έχετε να προσθέσετε κάποια, ευπρόσδεκτοι!

ΥΓ Για την προέλευση του καφέ ερίζουν χώρες. Στην Τουρκία λέγεται τούρκικος, εδώ ελληνικός, στην Κύπρο κυπριακός, στην Αίγυπτο αραβικός και πάει λέγοντας. Το θέμα δεν είναι πως θα τον πεις, αλλά πώς θα τον πιεις...